„I jakkolwiek wielka artystka przymusową podróż kończy śmiertelnie znużona, na scenie tchnie świeżością, jest czarująca, wręcz wspaniała. Berlin poddaje się jej urokowi. W salonach o niczym innym się nie mówi, tylko o Barberinie. Żadna parada wojskowa nie wzbudziła dotąd takiego entuzjazmu. Obydwa pisma berlińskie prześcigają się w uprzejmościach, publikują na jej cześć wiersze pochwalne po francusku, niemiecku, a nawet po łacinie.
Król, występujący w roli szczęśliwego zdobywcy, zaczyna składać jej oficjalne hołdy. Nakazuje nawet swoim generałom, by zapraszali mademoiselle Barbcrinę na obiady, w których jakżeby inaczej! osobiście bierze udział. Natomiast podczas souper wieczerzy bywa już z nią przeważnie sam na sam.
Zaczynają się szerzyć domysły, że słynna tancerka została królewską faworytą. Fryderyk całym swoim postępowaniem utwierdza tę opinię. Rozkazał między innymi dręczonemu zazdrością lordowi opuścić Prusy z początkiem lipca. Stuart, już od dwu miesięcy przebywający w Berlinie, był świadkiem wielkiego triumfu ukochanej i nie przestawał zasypywać jej zapewnieniami o swej dozgonnej miłości. Jednak w sercu aktorki obraz niedawnego kochanka zaczął się z czasem coraz bardziej zacierać.“(9)