„Kościół, dążąc do rozszerzenia swego stanu posiadania, a przez to wzmocnienia swej podstawy materialnej i wzrostu swych wpływów, popierał wszelkie ułatwienie formy przenoszenia dóbr na instytuty kościelne, w szczególności wspomniane oddzielenie sala, traditio od wwiązania. Instytutom kościelnym bowiem nie zależało, jak osobom fizycznym, na oglądaniu gruntu przed nabyciem. W poważnym stopniu przyczynił się też kościół do rozpowszechnienia przyjętej z wulgarnego prawa rzymskiego traditio per cartam, wręczenia przez zbywcę w obecności świadków dokumentu nabywcy o przeniesieniu na niego nieruchomości. Wręczenie dokumentu zastępowało traditio, wwiązanie (inwestyturę) oraz oświadczenie o wywiązaniu (exfestukacja). Zgodnie jednak z germańskimi zwyczajami prawnymi wymagano, aby wraz z dokumentem wręczano nabywcy przedmioty symbolizujące grunt (grudka ziemi itp.) oraz władzę (rękawiczka, miecz itd.). Z czasem łączność dokumentu z symbolami rozluźniła się całkowicie. Rozwinęła się tzw. inwestytura symboliczna, polegająca na tym, że po zawarciu ustnej umowy dokonanej poza gruntem wręczano nabywcy wspomniane wyżej przedmioty. Zanikł też wymóg, aby przedmioty symbolizujące grunt faktycznie pochodziły z danego gruntu.“(16)