„Ludzie potrzebujący Dzikiej Róży, co jakiś czas wyglądają jak „żywe trupy" i są podobni do ledwie egzystujących roślin, które nie posiadają życiodajnych soków. Znajdują się oni w stanie daleko posuniętej depresji. Ich rezygnacja przypomina uczucie skazańców w chwilę po ogłoszeniu nieodwracalnego wyroku. Sądzą, że nie nastąpi już żadna zmiana losu. Przewlekła choroba, beznadziejne małżeństwo i nie dająca satysfakcji praca, pozostaną na zawsze bez zmian. Nie potrafią oni nawet sobie wyobrazić, że cokolwiek mogłoby się zmienić w ich życiu. „Trzeba z tym żyć", „I tak nie pozbędę się tego" takie i podobne wypowiedzi padają niespodziewanie z ust ludzi spod znaku Dzikiej Róży. Wypowiedzi te stanowią czasem zagadkę dla ich przyjaciół, którzy sądzą, że życie tych osób jest bardzo szczęśliwe.
Ludzie znajdujący się w negatywnym stanie Dzikiej Róży nudzą i trochę męczą swych towarzyszy, których irytuje ich całkowity brak zainteresowania wieloma sprawami. Stan Dzikiej Róży został określony również jako forma „wyjałowienia umysłowego", ponieważ zahamowanie procesów umysłowych uniemożliwia odbieranie i przetwarzanie energii kosmicznej we wnętrzu danej osoby. Stan ten trudno czasem dostrzec. Jeśli objawia się on na „subtelniejszych" poziomach, może on przybrać formę nadmiernej aktywności, której przykład stanowi odnoszący sukcesy manager.“(15)