„Postępująca od 1921 r. inflacja przybrała w 1923 r. zastraszające rozmiary. Realne zarobki pracowników służby zagranicznej skurczyły się do wprost symbolicznych rozmiarów. „Wystarczy powiedzieć wspomina Jan Drohojowski że miesięczna pensja stanowiła jednorazowy napiwek w szatni Europejskiego czy Bristolu".
Stan taki nie trwał jednak długo. Na skutek reformy pieniężnej Władysława Grabskiego, wprowadzenia nowej waluty złotego, sytuacja została opanowana. Rygory oszczędnościowe obowiązywały jednak nadal. Dalej było trudno z etatami, ale teraz sytuacja zaczęła się powoli odwracać. Walczono już nie o utrzymanie dotychczasowych stanowisk, lecz podejmowano zabiegi o odzyskanie straconych lub uzyskanie nowych. I tak np. w lutym 1925 r. Ministerstwo Spraw Zagranicznych podjęło wobec Komisji Oszczędnościowej i Ministerstwa Skarbu starania o wprowadzenie do statutu organizacyjnego Ministerstwa radcy prawnego i radcy ekonomicznego. Stanowiska te faktycznie istniały jako pozostałość zlikwidowanych na fali oszczędności 1921 r. wydziałów. Ale i teraz ich formalne wprowadzenie napotkało opory. Ze strony MSZ potrzebne były liczne zabiegi i szerokie uzasadnienia.“(5)