„Rozumiem odpowiada. Rozumiem potwierdza. Robi się.
Ludzie przybiegli przed strażą pożarną, przybiegli hurmem, jak na widowisko, zdążyli wyciągnąć przyczepę ze zbożem i kombajn. Pierwszy przyjeżdża wóz z powiatowej. Zawodowcy.
Teraz jestem pewien, że uratują i stajnię, i dom. Dach stodoły już płonie, oby tylko wody starczyło w studni. Do rzeki kawałek drogi, może brakować węży. Konie się chyba nie spłoszą, dobrze, że są na dalszym pastwisku, to spora odległość. Jest i karetka pogotowia. Lekarz wychodzi z kabiny ambulansu i z ciekawością przygląda się akcji gaszenia. Podoba mu się to, kiwa głową i się uśmiecha. Może w dzieciństwie marzył, że zostanie strażakiem, i teraz widzi siebie w akcji. Sołtys, który przysiadł przy mnie, nie wytrzymuje.
Tu jest ranny! krzyczy i kiwa ręką. Lekarz nie reaguje, sołtys wstaje więc, podchodzi do niego i pokazuje na mnie palcem. Tamten jakby się obudził ze snu, kiwa głową i rusza z miejsca.
Co panu dolega pyta, patrząc na zaschłą krew. Odsłaniam ranę. Krew już nie cieknie. Niewielka czarna plama zaschłej krwi.
Tam jest chyba pocisk mówię. Tak mi się zdaje. Odwracają mnie powoli z sołtysem.
Przemyj ranę i nałóż opatrunek mówi lekarz do sanitariusza.“(12)